JOLIEBIBI

AGE TALKS

Ik heb er nooit bij stilgestaan. Ouderen worden weinig of niet afgebeeld in de media. En als ze dan wel opduiken in reclame of in films zitten we met stereotype beelden en verhalen. Denk aan gezondheidsproblemen, financiële problemen, familiedrama en een eenzaam gevoel. Of het lijkt alsof ze alleen medicijnen, hoorapparaten en trapliften (Stana is life) promoten.

AGE TALKS

Hoe is het eigenlijk zo ver kunnen komen? Corvinus University in Boedapest ging er een antwoord op bieden tijdens hun Age Talks conferentie. Let’s be real here: ik ben niet vies van wat moeilijke woorden en diepgang, ik leer graag. Sinds ik op de hoge school zit, mis ik het leren namelijk. Ik heb het concentratievermogen van een goudvis gekregen en dat is me alleen nog maar duidelijker geworden tijdens deze conferentie.

Het waren me helaas iets te veel Hongaarse cijfers en onduidelijke sprekers. Of lag het probleem bij mijn gebrek aan slaap en een ochtendhumeur? Misschien. Proficiat Abi, je had één duidelijke opdracht in Boedapest: luister én leer tijdens Age Talks. Ondanks mijn gebrek aan focus, stak ik toch wat dingen op. Dingen die vragen bij mij opriepen. Dingen die me lieten nadenken.

WE CAN’T STOP LABELING

Het zit al van in het begin genesteld in onze genen. De mensheid houdt ervan om alles en iedereen te labelen. We raken niet meer uit het hokjes denken. Het geeft ons een gevoel van rust en veiligheid om te labelen. Geaardheid. Rassen. Generaties. Niet alleen duwen we ouderen in een klein hokje. Wij “digital natives” (hup een hokje erbij) duwen onszelf er ook in en dit zonder het zelf te beseffen. Maar eerlijk? Waarom scheren we iedereen over dezelfde kant? Het communicatie werkveld is hierin specialist. We kiezen een hokje (de doelgroep), doen onderzoek naar dat hokje… en kijk de campagne is verzonnen.

Hierbij wordt het hokje “ouderen” vaak aan de kant geschoven. Maar waarom eigenlijk? Is het niet net van deze generatie dat we iets kunnen leren? Mijn opinie? We zijn bang geworden van oud worden. De wereld is bang geworden van oud worden. Oud worden lijkt taboe, alsof niemand erover durft spreken. En we willen er zo min mogelijk mee geconfronteerd worden. In tussentijd blijven we rustig in “hokjes” denken.

DE OUDE STEMPEL

Wij jongeren kunnen niet langer dan 8 seconden onze concentratie behouden. Een goudvis doet het, met een dikke seconde langer, zelfs beter. Ik voel mij letterlijk met de seconde dommer worden. Met dank aan sociale media en mijn overmatig computergebruik. Waar ik vroeger boeken las, studeerde uit papieren cursussen en verhalen neerpende, kijk ik nu Netflix, studeer ik notities online en typ ik me kapot achter een scherm. Ik ben duidelijk van de oude stempel, want ik mis papier. Vroeger dachten we na voor we schreven. Nu schrijven we en bedenken we ter plekke, gewoon omdat het zo veel sneller kan door te typen. Maar surprise… blijkbaar doen we niet aan overwriting bij het gebruik van digitaal noteren. Al twijfel ik over deze opmerking als ik naar mijn eigen notities kijk.

AGELESS TIES

Het leukste aan deze conferentie? Ik moest denken aan mijn eigen grootouders. En over hoe ik ze in een hokje duw, terwijl ze zoveel meer zijn dan dat. Ik leer nog elke dag van hen, maar zij hopelijk ook van mij.

Abigaël

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.